Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2007

Όχι άλλο φοιτητικό κομματισμό (Νο1)

Θέμα 1ου mail: Όχι άλλο φοιτητικό κομματισμό
Εγκαινιάζοντας αυτό τον κύκλο ηλεκτρονικής επικοινωνίας εξετάζουμε το φαινόμενο του σημερινού φοιτητικού συνδικαλισμού.
Αναμφίβολα, το ζήτημα των παρατάξεων είναι κεντρικό για την πραγματικότητα του σημερινού ελληνικού πανεπιστημίου γιατί ο φοιτητικός συνδικαλισμός έχει συγκεντρώσει ισχύ & δυνατότητα παρέμβασης/αποτροπής στο πανεπιστημιακό σύστημα αποφάσεων.
Άμεσα τίθεται το ερώτημα: Το φαινόμενο του σημερινού φοιτητικού συνδικαλισμού συμμετέχει κατά κύριο λόγο στη λύση ή στην ενίσχυση των προβλημάτων στο σημερινό ελληνικό πανεπιστήμιο;
Στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσουμε να δείξουμε ότι η σημερινή μορφή του φοιτητικού συνδικαλισμού συμμετέχει στην ενίσχυση των προβλημάτων στο σημερινό πανεπιστήμιο και πρέπει άμεσα να αντικατασταθεί γιατί βλάπτει τις θεμελιώδεις αξίες του πανεπιστημίου. Στη θέση της πρέπει να τοποθετηθεί μια νέα, ανοικτή και άμεση δομή φοιτητικής έκφρασης που να προστατεύει τις εν λόγω αξίες.
Ας εξετάσουμε αναλυτικά πως κάποιες βασικές αξίες (απλές και σύνθετες) προσβάλλονται από τις σημερινές παρατάξεις:
1) Ανεμπόδιστη παραγωγή/διακίνηση/αξιολόγηση ιδεών: Οι τρέχουσες παρατάξεις ασκούνται στην αναστολή διακίνησης των ιδεών ιδίως όταν αυτές παράγονται από μεμονωμένα άτομα. Αυτό το φαινόμενο βασίζεται στην αρχή της οργανωμένης έκφρασης, όπου το ανένταχτο μεμονωμένο άτομο δεν έχει αντίστοιχη οργανωτική δομή να παρουσιάσει τις ιδέες του. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η ιδέα παράγεται κάτω από τον έλεγχο των οργανωτικών δομών, ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις ανάγεται σε κομματικό έλεγχο. Η πρακτική αυτή μοιραία διαμορφώνει ένα ανάλγητο καθεστώς διαμόρφωσης και παραγωγής της ιδέας που απομακρύνει τους ανένταχτους φοιτητές από την παραγωγική/διαμορφωτική διαδικασία. Κατά συνέπεια, ακόμα και αν ο οποιοσδήποτε προσπαθήσει να ‘επικοινωνήσει’ τις ιδέες του στις μαζικές διαδικασίες, δεν μπορεί να αντικρούσει τις οργανωμένες παρουσιάσεις θέσεων από τις παρατάξεις, οι οποίες εξίσου μοιραία θα ψηφιστούν από τις υποαντιπροσωπευτικές/κομματικά συσπειρωμένες φοιτητικές γενικές συνελεύσεις. Το ελεγχόμενο αποτέλεσμά τους, συχνά αποκύημα της θεατρικής και ρητορικής δύναμης των ενταγμένων, γεννά «αυτοπεποίθηση» στο συνδικαλιστή, κάτι που τον οδηγεί στο να κωφεύει και να μην ενσωματώνει ούτε μια στοιχειώδη πρόταση του μέσου φοιτητή στο προς ψήφιση πλαίσιο της παράταξης του. Αντίθετα, ο συνδικαλιστής διατηρεί για τον εαυτό του αυτό το δικαίωμα, εφαρμόζοντας την τακτική της προδιαμόρφωσης και όχι της συνδιαμόρφωσης των προς ψήφιση πλαισίων. Εν συνεχεία μάλιστα τα πλαίσια αυτά νομιμοποιούνται ως αποφάσεις φοιτητικού συλλόγου αξιοποιώντας την καταστατική αδυναμία όσον αφορά την απαρτία (5-15%) των γενικών συνελεύσεων.
Το πρόβλημα της αξιολόγησης της ιδέας εμπίπτει στα περί διακίνησης γιατί αν και η αξιολόγηση είναι μια διαδικασία που μπορεί κανείς να κάνει ανεμπόδιστα, το να έχουν επίπτωση οι κρίσεις του είναι πάλι ένα θέμα διακίνησης-‘επικοινωνίας’, της οποίας τον έλεγχο έχουν οι παρατάξεις..
Όσον αφορά δε την παραγωγή των ιδεών, το μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας μπορεί μάλλον ανεμπόδιστα να συγκροτεί ιδέες αλλά η αδυναμία του να τις διακινήσει επιδρά αναδρομικά στη διάθεσή του να παράγει ιδέες, ιδίως όταν αυτές σχετίζονται με την πολιτική και τη διοίκηση του πανεπιστημίου (σύνδρομο απολιτικής στάσης).
Εν τέλει, το παραπάνω φαινόμενο συνιστά παραβίαση βασικών δημοκρατικών αρχών όπως η ετερότητα και η ανεκτικότητα (καθεστώς ολοκληρωτικής έκφρασης). Όσο δηλαδή και αν οι συνδικαλιστές καπηλεύονται εννοιολογικά την αμεσοδημοκρατία, πραγματώνουν με τις πρακτικές τους ένα πολύ πιο συγκεντρωτικό καθεστώς.
2) Αξιοκρατία: Αν και ένας από τους βασικούς στόχους που θα περίμενε κανείς να εκπληρώσει ο φοιτητικός συνδικαλισμός θα ήταν να προάγει την αξία της αξιοκρατίας, δηλαδή την ..αξία, σε όλες τις εκφάνσεις της ενδοπανεπιστημιακής δραστηριότητας, κάθε άλλο παρά το παραπάνω συμβαίνει. Εκλογές αιρετών αξιωματούχων με συνδικαλιστική υποστήριξη μετά από συμφωνίες επί κλεισταίς θύραις και άγνωστα ανταλλάγματα (βλέπε κίνητρα πίσω από άρνηση άμεσης πρυτανικής εκλογής), επιδοκιμαστικοί χαρακτηρισμοί ανεπαρκών ερευνητικών έργων και άθλιων εκπαιδευτικών συγγραμμάτων επειδή το επιβάλλει η πολιτική συμμαχία ή επειδή ο καθηγητής είναι οπαδός του εύκολου 5, συνειδητή ή ασύνειδη πίεση προς καθηγητές για άτυπη προαγωγή σε μαθήματα, τοποθετήσεις κατά της αναγκαιότητας αναγραφής του βαθμού του διπλώματος συνθέτουν μια σταθερή πίεση ενάντια στο άξιο με σκοπό την αρχή της τυφλής ομοιογένειας των ανθρώπων στην καλύτερη περίπτωση και την αρχή του ημέτερου στη χειρότερη. Αυτά χαρτογραφούν την ενδογενή αναξιοκρατία αλλά η ουσία της παραβίασης αυτής της αξίας κρύβεται στην ανομολόγητη μεταπανεπιστημιακή προοπτική που καλλιεργείται σε μεγάλη μερίδα των συνδικαλιστών, προοπτική που θα εκφραστεί με μια απόπειρα άμεσης, βίαιης και αναξιοκρατικής ενσωμάτωσης στο ακαδημαϊκό, εργασιακό ή πολιτικό σύστημα με αναδρομική χρήση της συνδικαλιστικής ιδιότητας. Μιλάμε δηλαδή για ένα νέο τύπο πιστοποίησης κοινωνικού φρονήματος. Φυσικά, υπάρχουν και κατηγορίες φοιτητών που ενσωματόνονται σε παρατάξεις/σχήματα με μόνο κριτήριο την ανυστερόβουλη υπεράσπιση του πλαισίου ιδεών όμως εν τέλει και αυτοί διακρίνονται σε δύο μεταλλαγμένες κατηγορίες. Σε αυτούς που σταδιακά, μέσα από την ενασχόλησή τους με το συνδικαλισμό χάνουν την ποιότητα στις σπουδές και ως μόνη σανίδα σωτηρίας τους απομένει το «πολιτικό πτυχίο» και σε αυτούς που τελικά απογοητευμένοι εξέρχονται από αυτές τις δομές με κατεστραμμένες σπουδές και μηδαμινή επιπρόσθετη πολιτική αγωγή. Δεν υπάρχει όμως καμία εγγύηση για τα κίνητρα και τις προθέσεις οποιουδήποτε θέλει να γίνει συνδικαλιστής και μοιραία αυτό επιδρά στο ήθος των παρατάξεων εν γένει. Εν κατακλείδι, ο φοιτητικός συνδικαλισμός παραβιάζει κατάφορα την αξία της αξιοκρατίας.
3)Αριστεία-Ποιότητα: Σκοπός του πανεπιστημίου είναι η έρευνα και η εκπαίδευση. Συνεπώς, σκοπός του ποιοτικού πανεπιστημίου είναι η ποιοτική έρευνα και η ποιοτική εκπαίδευση. Για να υπάρχουν τα δύο τελευταία, πρέπει να υπάρχουν τα δύο πρώτα. Όταν όμως, σε πάμπολες σχολές της χώρας, οι 3 τουλάχιστον από τις 13 βδομάδες των εξαμήνων, χάνονται διαχρονικά επειδή η σχολή είναι σε κατάληψη, και όταν μια σειρά από μαθήματα καθίστανται μη διδαχθέντα , επειδή η συνέλευση των φοιτητών πρέπει να μπει σε «βολική ώρα», το αν υπάρχει εκπαίδευση ή/και έρευνα (πόσο μάλλον ποιοτική) τίθεται πια ως ερώτημα. Η προσβολή της ποιότητας όμως τίθεται και αναδρομικά. Μια σχολή που συνηθίζει το έσχατο μέτρο της κατάληψης, διαμορφώνει τη νοοτροπία της βιαστικής παράδοσης, του μη συνεκτικού εργαστηρίου και της αντιγραμμένης αναφοράς όταν το πανεπιστήμιο είναι ανοιχτό, γιατί δε φτάνει ο χρόνος. Επιπλέον, το πανεπιστήμιο χάνει την ερευνητική του αξιοπιστία. Προγράμματα που απαιτούν συστηματική εργασία ολοκληρώνονται εκπρόθεσμα και με μπαλώματα. Ιδέες μένουν μισές και ερευνητικές συναντήσεις ακυρώνονται. Όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι παρατάξεις βλάπτουν την ποιότητα στο πανεπιστήμιο.
4) Ανεξαρτησία: Επειδή η ανάλυση αυτή γίνεται εντός της ενότητας «πολιτικό σύστημα και ακαδημαϊκό σύστημα», έρχεται αμέσως στη σκέψη αν οι παρατάξεις ενισχύουν ή εξασθενούν την ανεξαρτησία του πανεπιστημίου από το πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς, η εξάρτηση του πανεπιστημίου ενισχύεται γιατί:
Το σύνολο των παρατάξεων βασίζεται σε κομματικές μήτρες ενώ η πλειοψηφία και σε κοινοβουλευτικά κόμματα. Αυτή η βάση θα μπορούσε να θεωρηθεί μια απλή πολιτική αναφορά σε συμβατές αξίες της κοινωνίας. Η σχέση όμως είναι πιο στενή. Στη πραγματικότητα, το πολιτικό σύστημα αναζητά μονάδες ελέγχου του ακαδημαϊκού συστήματος σε μια προσπάθεια να εφαρμόσει τη δική του «διέγερση». Ειδικότερα, η κάθε κυβέρνηση θεωρεί την παράταξή της μέσο «επικοινωνίας των μεταρρυθμίσεων» της και μέσο απόσβεσης των αντιδράσεων. Από την άλλη, η κάθε αντιπολίτευση θεωρεί τον ελεγχόμενο φοιτητικό της συνδικαλισμό μέσο αντιπολιτευτικής συσπείρωσης στο θέμα της εκπαίδευσης. Αυτή η νοσηρή νοοτροπία του πολιτικού συστήματος εξασθενεί την ανεμπόδιστη διακίνηση των ιδεών (βλ. 1) και περιορίζει τελικά την ανεξαρτησία του πανεπιστημίου.
5) Ανοικτός Χαρακτήρας - Διαφάνεια: Το να διερευνήσει κανείς αν στις διεργασίες του σημερινού πανεπιστημίου επικρατούν οι αρχές του ανοικτού χαρακτήρα και της διαφάνειας είναι εξ’ ορισμού προβληματικό. Και αυτό γιατί δε μπορεί κανείς να δει αυτό που δε βλέπει. Η έκταση της διαφθοράς είναι μοιραία απροσδιόριστη. Κάλλιστα μπορεί να είναι απέραντη ή μηδενική. Η εμπειρία του παρελθόντος όμως διδάσκει ότι γεγονότα όπως η απόρριψη εκ μέρους των συνδικαλιστών του στοιχειώδους θετικού μέτρου ενός κατά τα άλλα άνευρου νόμου-πλαίσιο, αυτού της πρυτανικής εκλογής με φοιτητική συμμετοχή ή το γενικευμένο σκάνδαλο των μετεγγραφών, που ενέπλεξε το πολιτικό σύστημα και τις ενδοπανεπιστημιακές, συνδικαλιστικές του άκρες, πιστοποιούν ότι το πανεπιστήμιο δεν έχει φτάσει στο επίπεδο διαφάνειας που θα έπρεπε. Σε αυτή την καθυστέρηση έχει εμπλακεί, όπως φαίνεται και από τα παραπάνω, ο φοιτητικός συνδικαλισμός. Συμπέρασμα: ο συνδικαλισμός βλάπτει τον ανοικτό χαρακτήρα και τη διαφάνεια.
6) Αρχή της αντιπροσώπευσης: Η αρχή της αντιπροσώπευσης αφορά το υποσύστημα αποφάσεων του πανεπιστημίου όπου οι επιμέρους ομάδες ανθρώπων πρέπει να εκπροσωπούνται ισότιμα. Στο υποσύστημα αποφάσεων του πανεπιστημίου έχει γίνει εξουσιοδότηση εκ μέρους των φοιτητών στους συνδικαλιστές. Είναι όμως αυτή η εξουσιοδότηση αντιπροσωπευτική; Η απάντηση είναι ένα καταφανές ΟΧΙ. Η εξουσιοδότηση γενικά γίνεται με δύο τρόπους. Τις φοιτητικές εκλογές και τις γενικές συνελεύσεις. Όσο αφορά το πρώτο σκέλος, τα ποσοστά συμμετοχής των φοιτητών κυμαίνονται από σχολή σε σχολή από 5%(σε μερικά ΤΕΙ) μέχρι και περίπου 50%(σε Πολυτεχνεία, Νομικές) με ένα μέσο ποσοστό γύρω στο 30%. Το ερώτημα τίθεται άμεσα: Αν στο διεφθαρμένο κατά τ’άλλα πολιτικό σύστημα το πρώτο κόμμα λάμβανε το 40% του 30%, θα αποτελούσε αυτό ψήφο εμπιστοσύνης και δημοκρατική ανάθεση εξουσίας; Φυσικά όχι. Η κατάσταση δε στις φοιτητικές συνελεύσεις είναι ακόμα χειρότερη. Εκβιαστικές παραβιάσεις του ήδη υπερελαστικού κανονισμού περί απαρτίας επιτρέπουν σε ισχνές κομματικές μειοψηφίες της τάξεως του 5-15% να ονοματίζουν τις αποφάσεις τους, αποφάσεις του συλλόγου των φοιτητών εκχυδαΐζοντας τις βασικές δημοκρατικές αρχές της αντιπροσώπευσης, της συναίνεσης κτλ . Αυτή η βαθιά αντιδημοκρατική νοοτροπία βασίζεται στην αλαζονική αντίληψη ότι αυτός που συμμετέχει στη συνέλευση έχει γνώμη με μεγαλύτερη σημασία από αυτή του φοιτητή που απέχει συνειδητά ή ασυνείδητα. Με αυτή την ύβρη οι συνδικαλιστές παραβιάζουν κατάφορα και την αρχή της αντιπροσώπευσης, χωρίς να αναγνωρίζουν ότι και η απόχη φέρει πολιτικό μήνυμα, μια άποψη που κατά τα άλλα ασπάζονται όταν αυτή εκφέρεται από την αντιπολιτευτική τους κομματική μήτρα.
7) Αλήθεια: Αναφορικά με την εν προκειμένω αξία, είναι ασαφές αν η άσκηση των ιδεών εξασφαλίζει την επίτευξή της. Παρ’ όλα αυτά, η συνδιαμόρφωση των ιδεών τίθεται ως προϋπόθεση και τίθεται ενάντια σε όποιον διαμορφώνει μονοπώλια στην επικοινωνία ιδεών, αποδελτιώνοντας την απύθμενη ελεύθερη φοιτητική πολιτική σκέψη σε ένα πεπερασμένο σύστημα ιδεολογικών αξόνων που αναγράφονται σε κλωνοποιημένες διακυρήξεις /προσκλήσεις για πάρτυ. Συνεπώς, μία κάθε άλλο παρά διαλεκτική διαδικασία λήψης αποφάσεων ιδρύει ένα μονολιθικό καθεστώς στο πανεπιστήμιο που καταστρατηγεί πάγιες αξίες της δημοκρατίας και κάθε έννοια ιδεολογικού ασύλου. Καταληκτικά, προωθείται η ασυνειδησία και την απολιτική στάση του μέσου φοιτητή, που συνάπτει εν αγνοία του σύμφωνο υποταγής στην οργανωμένη έκφραση με καταστροφικές συνέπειες για το φοιτητή-πολίτη και το φοιτητή-ψηφοφόρο.
Όλες οι παραπάνω σκέψεις επιβεβαιώνουν την θέση ότι η σημερινή μορφή του φοιτητικού συνδικαλισμού συμμετέχει στην ενίσχυση των προβλημάτων στο σημερινό πανεπιστήμιο και πρέπει άμεσα να αντικατασταθεί γιατί βλάπτει τις θεμελιώδεις αξίες του πανεπιστημίου. Στη θέση της πρέπει να τοποθετηθεί μια νέα, δημοκρατική και άμεση δομή φοιτητικής έκφρασης που να προστατεύει τις αξίες της ελεύθερης παραγωγής/ διακίνησης/αξιολόγησης των ιδεών, της αξιοκρατίας, της ποιότητας-αριστείας, της ανεξαρτησίας, της αρχής της αντιπροσώπευσης και της αλήθειας, με μορφή που πρέπει να προκύψει μέσα από έναν πραγματικά ανοικτό διάλογο με κέντρο το μέσο έλληνα φοιτητή, τον φορέα της ποιοτικής αλλαγής στο πανεπιστήμιο και στην κοινωνία.
Καλή, δημιουργική χρονιά σε όλους,
Γαβράς Κοσμάς, Δ' Έτος, σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, ΕΜΠ
Ζαπάντης Φώτης, Β' Έτος, τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών., Πανεπιστήμιο Πατρών
Μπερδεμπές Διονύσης, Δ' Έτος, τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών., Πανεπιστήμιο Πατρών
Ψαρράς Χρήστος, Δ' Έτος, σχολή Αγρονόμων - Τοπογράφων Μηχανικών, ΕΜΠ

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2006

Κείμενο 1ο: Όχι άλλο φοιτητικό κομματισμό - Περίληψη

Σύνοψη των αξιών που παραβιάζονται από το σημερινό φοιτητικό συνδικαλισμό:

1. Ανεμπόδιστη παραγωγή/διακίνηση/αξιολόγηση ιδεών

· Η αρχή της οργανωμένης έκφρασης απομακρύνει τον ανένταχτο μεμονωμένο φοιτητή από την παραγωγική/διαμορφωτική διαδικασία των ιδεών.

· Οι συνδικαλιστές εκμεταλλεύονται καταστατικές αδυναμίες των μαζικών διαδικασιών, ώστε να (εξ)υπηρετούν τις κομματικές τους μήτρες.

· Η αξιολόγηση των ιδεών γίνεται σε θεατρική-ρητορική βάση και όχι ανεμπόδιστα.

· Η αδυναμία διακίνησης ιδεών οδηγεί στην απολιτική στάση.

2. Αξιοκρατία

· Διαπλοκή αιρετών αξιωματούχων-καθηγητών και συνδικαλιστών που συνιστά αξιοκρατικό πλήγμα.

· Συνδικαλιστικά πτυχία- πτυχία πολιτικών φρονημάτων που καταλήγουν σε άμεση, βίαιη και αναξιοκρατική ενσωμάτωση στο ακαδημαϊκό, εργασιακό ή πολιτικό σύστημα με αναδρομική χρήση της συνδικαλιστικής ιδιότητας.

3. Αριστεία-Ποιότητα

· Οι κακές χρονικές επιλογές των μαζικών διαδικασιών και της επιβολής εσχατολογικών μέτρων (καταλήψεις) πλήττουν άμεσα και αναδρομικά την πανεπιστημιακή ποιότητα.

4. Ανεξαρτησία

· Οι κομματικές μήτρες του συνόλου των παρατάξεων δημιουργούν ελεγκτικά μορφώματα εντός του πανεπιστημιακού χώρου σε μια προσπάθεια εφαρμογής της εκάστοτε πολιτικής-κυβερνητικής διέγερσης.

5. Ανοικτός Χαρακτήρας – Διαφάνεια

· Ορατά κρούσματα όπως αυτό της άρνησης της άμεσης πρυτανικής εκλογής πιστοποιούν ότι το πανεπιστήμιο δεν έχει φτάσει στο επίπεδο διαφάνειας που θα έπρεπε.

6. Αρχή της αντιπροσώπευσης

· Η πολιτική εξουσιοδότηση εκ μέρους των φοιτητών στους συνδικαλιστές και το καταστατικό πλαίσιο των μαζικών διαδικασιών καταλύουν οποιαδήποτε έννοια αναλογικής αντιπροσώπευσης, ενώ παράλληλα αγνοείται το πολιτικό μήνυμα της αποχής.

7. Αλήθεια

· Μονοπώλια στην επικοινωνία ιδεών καταστρατηγούν την αξία του ιδεολογικού ασύλου και κατ’ επέκταση στατικοποιούν τη δυναμική έννοια της αλήθειας.

Πρόταση για την ανάλυση του προβλήματος της ανώτατης εκπαίδευσης


Σας παραθέτουμε τον "οδικό χάρτη" που φτιάξαμε για την ανάλυση του προβλήματος της ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Βασίζεται στην αρχή της "από πάνω προς τα κάτω" ανάλυσης(top-down analysis) και στη βασική θεώρηση ότι το πρόβλημα της ανώτατης εκπαίδευσης είναι ένα συνδυασμένο και σύνθετο ηθικό πρόβλημα. Οι εξειδικεύσεις του από την άλλη αναδεικνύουν διαστάσεις που τονίζουν τις πολιτικές, οικονομικές κτλ παραμέτρους. Επιπλέον εντοπίζουμε και το ρόλο του χρονικού περιορισμού(μιλάμε για ένα άμεσο πρόβλημα).Θέλουμε να μελετήσετε τον χάρτη και να σχολιάσετε/αντιπροτείνετε/φτιάξετε το δικό σας. (Για την αποτελεσματική ανάγνωση, κατεβάστε το αρχείο στο προσωπικό σας υπολογιστή και κάνετε zoom στα σημεία της εικόνας που σας ενδιαφέρουν):

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2006

Όχι άλλο κάρβουνο

Θέμα: Όχι άλλο κάρβουνο

Αγαπητά μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας,

Στο σημερινό ελληνικό πανεπιστήμιο οι αισθήσεις μας πολιορκούνται:

Βλέπουμε γύρω μας εικόνες που πιστοποιούν ότι η ανώτατη εκπαίδευση βρίσκεται σε κρίση. Ακούμε αντιτιθέμενες θέσεις που δεν αγγίζουν αποτελεσματικά το πρόβλημα και δεν οσφρίζονται τις προσδοκίες των φοιτητών. Όλα αυτά δε μπορούν παρά να μας αφήσουν μια πικρή γεύση. Η εμπλοκή όλων των παραπάνω αισθήσεων διαμορφώνει ένα εξαιρετικά ισχυρό ερέθισμα, το οποίο διεγείρει και μια αντίστοιχη προβληματική.

Η προβληματική αυτή εδράζεται στην αγάπη μας για το σύγχρονο, ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο, βασίζεται στις δημοκρατικές αξίες που συνοδεύουν την ελληνική κοινωνία στην πορεία της στο χρόνο, προσπαθεί να αφουγκραστεί σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας μας όπως το Πολυτεχνείο και εξετάζει πως αυτές οι επιδράσεις μπορούν να συνδιαμορφώσουν μία πιο ώριμη αναλυτική προσέγγιση.

Η προβληματική αυτή παρουσιάζεται μέσα από μια σειρά περιοδικά αποσταλλόμενων email. Σε κάθε ένα από αυτά, θα αναπτύσσεται ένα ειδικότερο θέμα της ανώτατης εκπαίδευσης, το οποίο θα εμφανίζεται κιτρινισμένο στο επισυναπτόμενο πλάνο. Με αυτή την πρώτη αποτύπωση της προβληματικής, θέλουμε να επιχειρήσουμε μια εμβάθυνση στα θέματα του πανεπιστημίου και μια αλληλεπίδραση με τους άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενους. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε προσθήκη, σχόλιο ή κριτική είναι επιθυμητά και εύλογα στον ελεύθερο διαδικτυακό χώρο του πανεπιστημίου.


Με εκτίμηση,

Ζαπάντης Φώτιος, Β Έτος, τμήμα Ηλεκτρολόγων

Μπερδεμπές Διονύσιος, Δ Έτος, τμήμα Ηλεκτρολόγων